W Czerwonogrodzie intensywnie rozwijały się rzemiosła i handel. W 1434 r. miasto uzyskało miano królewskiego, a 14 lat później, w 1448 r., otrzymało prawo magdeburskie. W XVII w. przeszło na własność rodu Daniłowiczów herbu Sas, którzy zbudowali tam pierwszą kamienną fortecę. W 1615 r. rodzina Lisieckich ufundowała kościół.
Do I rozbioru Polski Czerwonogród był starostwem niegrodowym i siedzibą powiatu w województwie podolskim. Później utracił znaczenie. W 1778 r. przeszedł na własność księcia Karola Ponińskiego.
thumb|Czerwonogród na początku XX wieku
W II Rzeczypospolitej w powiecie zaleszczyckim województwa tarnopolskiego.
Podczas II wojny światowej Czerwonogród z uwagi na dogodne położenie był siedzibą polskiej samoobrony przed atakami bojówek OUN-UPA. W murowanych budynkach zamku, młyna, kościoła i Domu Ludowego włącznie z mieszkańcami sąsiednich wsi nocowało do 1500 osób. W nocy z 2 na 3 lutego 1945 roku UPA spaliła Czerwonogród i zabiła 49–60 Polaków. Zamordowanych, w tym księdza Szczepana Jurasza oraz dwie siostry zakonne ze zgromadzenia szarytek, pochowano w dole po wapnie na placu kościelnym. Pozostali przy życiu ewakuowali się do Tłustego i Zaleszczyk.
W 2003 r.