i wystarał się o nadanie miejscowości praw miejskich na warunkach prawa magdeburskiego. 1454 – pierwsza znana data pojawienia się Żydów w Kamionce StrumiłowiejMaurycy Horn, Najstarszy rejestr osiedli żydowskich w Polsce w 1507 r., w: Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego 1974, nr 3 (91), s. 14.. Od 1578 mieścił się w Kamionce Strumiłowej skład soli. W 1619 polski pisarz Jakub Gawath napisał w miejscowości dramat „Tragaedia, albo Wizerunk śmierci przeświątego Jana Chrzciciela”. W XVII wieku istniał dwór obronny należący do Szamotulskich, a potem Orzechowskich. Miasto i dwór spalili Kozacy w 1649 roku. Do I rozbioru Polski miejscowość była miastem królewskim i starostwem niegrodowym. Po I rozbiorze Polski od 1772 do 1918 Kamionka Strumiłowa była miastem powiatowym w Królestwie Galicji i Lodomerii pod zaborem austriackim. W 1787 przeszła na własność rodziny Cetnerów z rąk władz austriackich, które przekazały jej prawa do miasta jako ekwiwalent skonfiskowanego majątku Nadwórna koło Stanisławowa. W XVIII w. własność rodziny Mierów, która ok. 1860 wybudowała w Kamionce pałac. Budynek przed likwidacją jednostki wojskowej mieścił jej biura, obecnie opuszczony. Dziedzicem majątku był hr. Karol Mier (zm. 1885). Pod koniec XIX wieku właścicielką majątku była jego żona hr.