Jest też w zasadzie dziedziną zakładającą izotermiczność procesów transportu masy.
Wyróżnia się natomiast wyraźnie hydrodynamikę płynów idealnych od hydrodynamiki płynów rzeczywistych, zwanej bardziej ściśle hydrodynamiką płynów lepkich. Zasadnicza różnica między tymi działami dotyczy uwzględniania tarcia wewnętrznego w płynie przejawiającego się w postaci lepkości. W wielu sytuacjach uwzględnianie lub nieuwzględnianie lepkości prowadzi do całkowicie odmiennych fizykalnych obrazów przepływu. Odrębny jest także matematyczny sposób opisu ruchu płynu w obydwu dziedzinach. W hydrodynamice płynów idealnych kluczową rolę odgrywają równanie Eulera oraz jego całka – równanie Bernoulliego. Natomiast hydrodynamika płynów lepkich oparta jest na hydrodynamicznym prawie Newtona oraz równaniu Naviera-Stokesa.
Ponieważ zarówno prawo Newtona, jak i równanie Naviera-Stokesa posiadają bardzo ograniczone możliwości zastosowań w odniesieniu do niestatecznych przepływów płynów lepkich, dlatego też w obrębie mechaniki płynów wyróżnić można szybko rozwijającą się teorię turbulencji.