Rewolucja goździków w Portugalii z 1974 roku otwarła furtkę do uzyskania niepodległości. W styczniu 1975 roku powstał koalicyjny rząd, w skład którego weszli przedstawiciele UNITA, NPLA i MPLA. Koalicja rozpadła się już w następnym miesiącu. W lipcu wybuchła regularna wojna domowa. W listopadzie lider MPLA Agostinho Neto proklamował utworzenie niepodległej Ludowej Republiki Angoli. FNLA i UNITA sprzeciwiły się temu krokowi i proklamowały utworzenie konkurencyjnej Ludowo-Demokratycznej Republiki Angoli. Premierem Republiki Ludowo-Demokratycznej został Savimbi. Siły rebeliantów zostały rozbite przez MPLA do początków 1976 roku. W 1977 roku UNITA wznowiła kampanię rebeliancką. W trakcie wojny domowej grupa uzyskała wsparcie RPA i USA. W latach 80. zdołała zająć pokaźne obszary na południu kraju.

Istotnym elementem działalności UNITA było przymusowe włączanie w jej szeregi nieletnich. Powszechną praktyką było też zmuszanie nieletnich dziewczyn do małżeństw z partyzantami. Analitycy szacują, że od 5000 do 8000 młodych dziewczyn zmuszono siłą do zawarcia takich związków. Wiele kobiet było siłą zmuszanych do usług seksualnych na rzecz dowódców UNITA, co miało być nagrodą za ich dokonania w walce z rządem.