Leszek Tadeusz Pawłowski (ur. 10 czerwca 1895 we Lwowie, zm. 24 kwietnia 1967 w Warszawie) – polski narciarz, jeden z pierwszych polskich skoczków narciarskich, lekkoatleta, piłkarz, cyklista. Zawodnik Czarnych Lwów. Był pierwszym mistrzem Polski w skokach narciarskich. Jako lekkoatleta był wicemistrzem kraju z 1920 i mistrzem kraju z 1921 (jednym z trzech) w skoku o tyczce.
Przebieg kariery Pierwsze na ziemiach polskich skoki na nartach oddawano na skoczniach w Parku Stryjskim we Lwowie. Pierwszy konkurs rozegrany został 19 stycznia 1908 r. w Sławsku, a jego zwycięzcą został Leszek Pawłowski, przed drugim Leopoldem Woroszem. Potem Pawłowski wygrał w zawodach skoków w Sławsku przed Bernardem Rappaportem, także zawodnikiem Czarnych. Zwyciężył także w slalomie terenowym i w łącznej klasyfikacji tej rywalizacji narciarzy. W dniach 4-5 stycznia 1914 w Sławsku odbyły się kolejne zawody i ponownie wygrał w nich Pawłowski, zarówno w biegu juniorów, jak i w skokach juniorów i seniorów. 18 stycznia odbyły się zawody o nagrodę Stanisława Szulakiewicza, lwowskiego taternika, który zginął na Małym Jaworowym Szczycie w Tatrach. Pawłowski wygrał wtedy skoki, mając najdłuższy skok dnia na 12,5 m i otrzymał notę 1672 pkt.;