Później Związek przeniósł się do siedziby w al. Jerozolimskich 7. Nawiązano kontakty korespondencyjne z młodzieżą na Dalekim Wschodzie. Ciekawym kierunkiem działania była próba integracji młodzieży i dzieci polskich ze społeczeństwem Wschodnich Kresów Polski. W lipcu i sierpniu 1939 r. w trzech wsiach pow. Brzeżany – Podwysokie, Kurzany i Pawłowice zorganizowano dwa turnusy wakacyjne dla dzieci i młodzieży z Polski Centralnej. Kierownikiem był J. Strzałkowski, a podobozy w poszczególnych wsiach prowadzili jego wychowankowie: Karol Lachowski, Longin Izydorczak, Zbigniew Stolarski i Tadeusz Darmetko. Związek starał się też propagować historię i kulturę Japonii. Nawiązano kontakty z ambasadą japońską, dzięki której zaczęto organizować różne prelekcje, wystawy oraz projekcje filmowe poświęcone Japonii. Dzięki wsparciu finansowemu strony japońskiej odbywały się również tradycyjne bale japońskie: wiosenny ("Noc Kwitnącej Wiśni") i jesienny ("Noc Chryzantem"), potańcówki, spotkania świąteczne, wieczorki przy kawie, prowadzono naukę jęz. japońskiego. Uczono się ówczesnego hymnu japońskiego Kimigayo. Zaowocowało to później w czasie okupacji hitlerowskiej, gdy pracownicy ambasady udzielali pomocy wychowankom J. Strzałkowskiego. Działalność Związku przerwał wybuch wojny obronnej 1939 r.