Generalizując, jego maksymalne rozprzestrzenienie pokrywa się z południową granicą występowania strefy jezior polodowcowych: Pojezierze Leszczyńskie, Pojezierze Lubuskie, Pojezierze Wielkopolskie, Pojezierze Kujawskie, Pojezierze Pomorskie i Pojezierze Mazurskie.
Na obszarach objętych wówczas zlodowaceniem występują najlepiej wykształcone formy rzeźby polodowcowej, tzw. rzeźby młodoglacjalnej. Na terenie Polski północnej i środkowej występują trzy szczególnie wyraźnie ciągi moren czołowych, odpowiadające trzem fazom postojowym czoła lądolodu:
faza leszczyńska (maksymalny zasięg lądolodu, ok. 20 tys. lat BP); faza poznańska (ok. 18,8 tys. lat BP) faza pomorska (ok. 16 tys. lat BP).
Oprócz tych głównych faz można zaobserwować drobniejsze ciągi moren czołowych, odpowiadające krótszym postojom cofającego się lądolodu (np. subfazy krajeńska i kaszubsko-warmińska). Ostatniemu postojowi lądolodu na terytorium Polski odpowiadają moreny czołowe między Darłowem a jeziorem Gardno (subfaza gardzieńska, ok. 14 tys. lat BP). Kolejne fazy postoju lądolodu miały miejsce na terenie zalanym obecnie przez wody Bałtyku: są to faza Ławicy Słupskiej (ok. 13,5 tys. lat BP) i faza Południowej Ławicy Środkowej (ok. 12,5 tys. lat BP).