Ponieważ nie został wybrany oficjalny następca Tanga, można uznać datę jego ucieczki za koniec Republiki.
Ucieczka rządu nie spowodowała wszakże załamania się oporu. W południowej części wyspy walkę kontynuował Liu Yongfu, od ucieczki Tanga efektywny prezydent wyspy, na czele oddziałów chińskich i lokalnych ochotników tajwańskich. Mimo ciężkich strat zmusił on Japończyków do zaangażowania na wyspie znacznych sił, ostatecznie niemal 50 000 ludzi.
Republika ostatecznie przestała istnieć wraz z kapitulacją Tainanu 21 października 1895 po tym, jak Liu dzień wcześniej uciekł z wyspy. Zorganizowany opór na wyspie zakończył się 26 listopada, gdy ostatnie oddziały milicji hakkańskiej zostały rozbite w bitwie pod Changxing. Powstania i akcje partyzanckie przeciw japońskiej władzy zdarzały się do 1902 r.
Znaczenie Republiki było głównie symboliczne: nie uznało jej żadne państwo, a jedynymi działaniami, które podjęła było ustanowienie flagi, pieczęci i wydanie znaczka pocztowego. Ze względu na deklarowaną lojalność wobec Cesarstwa Chińskiego, Republika nie jest często przywoływana jako model dla współczesnych zwolenników niepodległości Tajwanu, choć zaznaczają oni sam precedens istnienia niepodległego państwa tajwańskiego.
Prezydenci Republiki (25 maja 1895 – 5 czerwca 1895) (5 czerwca 1895 – 21 października 1895)
Przypisy
Kategoria:Historia Tajwanu Kategoria:Historyczne państwa w Azji nieuznawane międzynarodowo