Jakkolwiek nie jest jasne, kiedy rzeczownik ten powstał, to jednak powszechność stosowania pergaminu jako materiału piśmienniczego w całym świecie chrześcijańskim wskazuje na wcześniejszy rodowód słowa buki. Zatem jedynymi bukami mogły być inne niż łacińskie i greckie litery. Słowo pisać brzmi prawie identycznie we wszystkich językach słowiańskich i znacząco różni się od odpowiedników w łacinie i grece, co świadczy o tym, że czynność pisania była znana Słowianom jeszcze zanim podzielili się na grupy, a było to na długo przed św. Cyrylem.
Jednak argumenty za istnieniem pisma słowiańskiego przed Cyrylem opierające się na rzekomej „etymologii” opierają się zwykle na braku wiedzy na temat etymologii lub uprawiania przez autorów tzw. etymologii ludowej. Słowo bukwa jest raczej zapożyczeniem z języka germańskiego (sugeruje to zarówno fonetyka, jak i po części morfologia: goc. bōka, „litera”, bōkōs, „list”, „książka”, dziś Buch, Buchstabe). Słowo „pisać” etymologicznie znaczy „malować” (por. polskie „pisanka”, ros. pisat kartinu). Słowo „czytać” etymologicznie znaczy „liczyć” (por ros. число, czisło itd.).