Niekiedy kulorzęsek bytuje także w błonie śluzowej jamy gębowej, w gardzieli oraz w spojówce. Większą część życia spędza on na skórze ryb i odżywia się ich wydzielinami. Pasożyt żyje w naskórku gospodarza, niekiedy w nabłonku skrzeli, w wydrążonych miejscach. W warunkach hodowlanych najbardziej niebezpieczny jest dla narybku.
Oprócz gatunku Ichthyophthirius multifiliis u ryb może również pasożytować inny rodzaj orzęska – Ichtiophtirius marinus, gatunek opisany u ryb morskich. Różni się on budową makronukleusa (jest segmentowany i ma 4-8 płatów).
Budowa ciała kulorzęska Kształt żywego pierwotniaka może ulegać znacznym zmianom. Średnica pasożyta wynosi 0,5-1,0 mm. Ciało pokryte jest prążkowaną pelikulą oraz rzędami rzęsek, dzięki którym pasożyt wykonuje energiczne (rotacyjne) ruchy. Rzęski przebiegają w kierunku otworu gębowego pierwotniaka. Jest on umieszczony w nieznacznym zagłębieniu, przedsionku (vestibulum), o średnicy 8-20 mikrometra (µm). Otwór ten jest zaopatrzony w długie rzęski. Duży i dobrze widoczny makronukleus w kształcie podkowy lub nerki widoczny jest w centrum pierwotniaka. Do niego przylega niewielki mikronukleus. W cytoplazmie widoczne są liczne wakuole i ziarnistość na skórze podobna do ziarenek piasku. Młody pierwotniak początkowo posiada kształt kulisty, z czasem nabiera kształt bananowy (wydłużony).