Hodowano tu wtedy konie pełnej krwi – jedno z trzech sławnych „stad sułtańskich” oraz dromadery. Staraniem Marii z Wodzickich Scypionowej odbudowano zamek skałacki ze zniszczeń i wzniesiono nową rezydencję w obrębie jego murów.

Lata 1809–1815 Pod koniec maja 1809 roku w trakcie wojny francusko-austriackiej wojska Księstwa Warszawskiego pod dowództwem płk. Piotra Strzyżewskiego wkroczyły do Galicji Wschodniej i po kilku zwycięskich bitwach i potyczkach pod Tarnopolem, Wieniawką, Chorostkowem i Zaleszczykami zajęły prawie cały jej obszar aż po Dniestr. Po wejściu do Galicji armii formalnie sprzymierzonej z Francją Rosji wojska polskie zmuszone były wycofać się na zachód, a miejscowości uprzednio wyzwolone zostały zajęte przez armię rosyjską. Na mocy traktatu z Schönbrunn (14 października 1809) Skałat razem z całym „Krajem Tarnopolskim” włączony został w granice Cesarstwa Rosyjskiego jako rekompensata za udział w wojnie po stronie francuskiej.