Cechuje je wyraźny dymorfizm płciowy. Samce są nieco większe od samic. Całkowita długość osobników waha się od 46,5 cm do 81,5 cm. Ogon ma długość od 17 cm do 40 cm. Długość tylnych łap waha się od 5,5 to 8,5 cm. Masa ciała dorosłych osobników wynosi od 0,7 do 6,3 kg. Znane jest zjawisko redukcji masy w okresie zimowym do 47,7% u samców i 50,1% u samic. Jest to związane z wyraźnymi sezonowymi zmianami metabolizmu tłuszczów.
Tryb życia Skunksy są spokojnymi zwierzętami ignorującymi inne ssaki, poza sezonem rozrodczym gdy stają się agresywniejsze. Pomimo swojej pasywnej natury skunksy są znane ze swojego zachowania obronnego polegającego na wystrzeleniu w kierunku napastnika strumienia wydzieliny gruczołów okołoodbytowych. Wszystkie drapieżniki mają takie gruczoły, ale tylko skunksowate produkują w nich silnie wonne związki organiczne. W ich wydzielinie występują (E)-2-buteno-1-tiol (39%),3-metylo-1-butanotiol (22%), S-(E)-2-butenylotiooctan (15%), 2-chinolinometanotiol (8%), 2-metylochinolina (7.5%), kwas S-3-metylobutanylotiooctowy (2.5%) i inne związki organiczne. Mogą być one wyczuwalne z odległości 6 km. Zagrożony skunks najpierw ostrzega przeciwnika podnosząc wysoko ogon, drepcząc w miejscu lub cofając się. Następnie unosi przednie łapy, wygina ciało w łuk i wypuszcza strumień aerozolu celując między oczy przeciwnika.