Równolegle pełnił on funkcje Ministra Spraw Zagranicznych oraz Rolnictwa.
Podkreśla się, iż w okresie pierwszego piastowania stanowiska premiera, na skutek istniejącej wówczas niekorzystnej dla Luksemburgu sytuacji międzynarodowej (między innymi silne uzależnienie gospodarcze od Niemiec), Joseph Bech stał się zwolennikiem idei internacjonalizacji, która w ówczesnych czasach nie miała jednak większej racji bytu.
Od roku 1937 Bech, aż do okresu powojennego, stale wypełniał funkcję Ministra Spraw Zagranicznych oraz Rolnictwa, czasowo łącząc je z tekami innych resortów (np. Edukacji).
Działalność w czasie II wojny światowej Z racji piastowania najwyższych stanowisk państwowych w Luksemburgu, Joseph Bech zmuszony był, wraz z innymi ministrami i Wielką Księżną Charlotte, do opuszczenia kraju wkrótce po napaści nazistowskich Niemiec, która miała miejsce 10 maja 1940 r. Podobnie jak przedstawiciele pozostałych zaatakowanych państw w analogicznej sytuacji, poszkodowani udali się do Londynu, gdzie ustanowili luksemburski rząd na uchodźstwie. Wówczas, w 1944 roku, z inicjatywy m.in. Josepha Becha podpisany został traktat ustanawiający zalążek wspólnoty pomiędzy Belgią, Holandią i Luksemburgiem – Beneluxu.