jako części nazw takich prawidłowych struktur anatomicznych, które uwypuklają się wyraźnie nad powierzchnię narządu.
(1) W znaczeniu pierwszym guzami w szczególności mogą byćKornel Gibiński: "Guzy i opory w jamie brzusznej" w: "Diagnostyka różnicowa chorób wewnętrznych" pod red. E. Szczeklika, PZWL, Warszawa, 1969, t.1, str. 542-549,Feliks Bolechowski: "Podstawy ogólnej diagnostyki klinicznej", PZWL, Warszawa, 1973, str. 473-479: powiększone i przemieszczone narządy (m.in. śledziona, stercz, macica (także ciężarna), węzły chłonne, wole tarczycy), w tym przepukliny, rozdęte narządy jamiste (wypełniony nadmiernie pęcherz moczowy, guz kałowy – łac. coproma lub scybala czyli twarde masy kałowe w jelitach wyczuwalne przez powłoki brzuszne), tętniaki, torbiele, otorbione wysięki w jamach ciała, najczęściej pochodzenia zapalnego, np. ropnie, zmiany zapalne (przy zapaleniach wytwórczych, zwłaszcza węzłów chłonnych), niektóre zaburzenia rozwojowe (np. guzy środpiersia: wole zamostkowe, przetrwała grasica lub guzy odpryskowe: hamartoma i choristioma, wielotorbielowatość nerek), zmiany pourazowe i wylewy krwi (np. przysłowiowe „nabicie sobie guza”, czyli powstanie krwiaka podskórnego), stany skurczowe narządów np. odźwiernika (łac.