Sam Chomicki nigdy nie szukał rozgłosu. Po ukończeniu w 1898 r. seminarium nauczycielskiego studiował we Lwowie (do 1902 r.) oraz Wiedniu (w 1903). Następnie pracował, jako nauczyciel wychowania fizycznego w VI Gimnazjum we Lwowie. Wśród uczniów zyskał przydomek „Chłop” z uwagi na swoją fizjonomię. Z uwagi na stan zdrowia ominęła go służba wojskowa. W 1911 r. ożenił się, ale w 1930 r. został wdowcem. Ponowny ożenek zakończył się rychłą separacją. Nigdy nie doczekał się dzieci. Do końca jego dni towarzyszyła mu i opiekowała się nim przysposobiona w 1914 r. Maria Górecka. W 1938 r. przeszedł na emeryturę. W wydanej w 1939 r. jubileuszowej księdze lwowskiej Pogoni zawarto notkę o nim jako „zasłużonym, emerytowanym profesorze gimnazjalnym”. Czas II wojny światowej spędził w rodzinnym mieście. Na przełomie roku 1945 i 1946 wysiedlony ze Lwowa na Ziemie Odzyskane, osiadł w Chocianowie, w którym mieszkał aż do śmierci (w budynku przy ulicy Żymierskiego 18). W wielkiej biedzie, utrzymując się ze skromnej emerytury, wiódł spokojne życie wśród lokalnej społeczności.