W ramach tych prac, opracowano w ZSRR przede wszystkim silniki strumieniowe (w skrócie: PWRD) DM-2 i DM-4S, przeznaczone do podczepiania pod skrzydłami samolotów śmigłowych w charakterze przyspieszaczy. Od 1939 prowadzono ich próby na dwupłatowych myśliwcach I-15bis (I-152), I-153 i nowocześniejszych jednopłatach Jak-7, ŁaGG-3, Ła-7 i Ła-9. Nie były one jednak udane, gdyż prędkość myśliwca z włączonymi przyspieszaczami wzrastała tylko o kilkadziesiąt km/h, a z wyłączonymi spadała w stosunku do myśliwca bez przyspieszaczy, z uwagi na stawiany przez nie opórM. Ryś, Sowieckie... część I. Zbudowano pewną ilość przyspieszaczy do montażu na samolotach, lecz nie były używane w praktyce. Rozwinięciem tej koncepcji były myśliwce śmigłowe z przyspieszaczem rakietowym – silnikiem rakietowym montowanym w ogonowej części kadłuba, m.in. Jak-3RD i Ła-7R. Rozwiązanie to również nie było udane, głównie z uwagi na krótki czas pracy przyspieszacza, a nadto niebezpieczeństwo wybuchu. Samoloty tego rodzaju nie wyszły poza sferę prób.