Kultura oryniacka została wyodrębniona w 1906 przez Henriego Breuila oraz jako proponowane określenie dla kultur istniejących pomiędzy kulturami mustierskimi a soultrejskimi. Lokalna odmiana tej kultury w Anatolii bywa określana jako przemysł kemeryjski, niejasne pozostają jej związki z tzw. lewanto-oryniakiem z terenu SyropalestynyPior Bieliński, Starożytny Bliski Wschód. Od początków gospodarki rolniczej do wprowadzenia pisma, PWN, Warszawa, 1985, , str. 136..
Naukowcy przeanalizowali ponad 200 przenośnych obiektów wytworzonych przed 43–34 tysiącami lat przez przedstawicieli kultury oryniackiej. Badane przedmioty znaleziono w jaskiniach w Szwabii. Są one ozdobione wielką ilością znaków geometrycznych. Znaki te stanowią celową, nieużyteczną modyfikację powierzchni, która może być zauważona i zinterpretowana przez człowieka. Cechy statystyczne tych znaków, ich selektywność i złożoność porównano z najwcześniejszymi zapisami . Ustalono, że nie można jednak wykazać, iż system znaków kultury oryniackiej służył podobnym celom, co pismo protoklinowe. Po około tysiącu lat rozwinęło się ono w pismo klinowe, natomiast oryniackie sekwencje znaków nie zmieniły się przez 10 000 lat, a następnie zanikły. Można jednak zauważyć pewną konsekwencję i systematyczność w nanoszeniu znaków na przedmioty.