Po deklaracji niepodległości w 1918 r. doszło do licznych przemian. W 1919 r. w urzędzie pocztowym zaczął działać pierwszy telefon. W latach 30. XX wieku, w mieście zaczęło powstawać wiele budynków użytku gospodarczego oraz społecznego, były to: szpital, apteka, gimnazjum, centralna kanalizacja, mleczarnia, liczne sklepy spożywcze, destylarnia, hurtownia piwa, przędzalnia wełny, warsztat obuwniczy, bank, hotel i karczma.
W 1940 r. Simno znalazło się pod okupacją radziecką, a następnie hitlerowską na 4 lata. Pod koniec II wojny światowej miasto ponownie przejęli sowieci. W 1991 Litwa odzyskała niepodległośćRymantas Grėbliūnas. Knyga apie Simną. 4 January 2006. XXiamzius.lt (lit.) w której granicach znalazło się Simno.
Transport W 1901 r. na południe od miasta zbudowano linię kolejową Orany-Suwałki.
Miasto posiada bezpośrednie połączenia autobusowe do Wilna, Olity, Łoździejów, Kalwarii, Mariampola.
Simno leży na skrzyżowaniu drogi krajowej nr 131, prowadzącej z Olity do Kalwarii oraz drogi krajowej nr 138.