W czasie kampanii wrześniowej 1939 był oficerem ogniowym 1. baterii 28 pułku artylerii lekkiej, a od 5 września dowódcą tejże baterii. Walczył pod Wieluniem, nad Widawką, pod Cyrusową Wolą i w obronie Modlina. Za obronę Fortu nr 2 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Po kapitulacji twierdzy przebywał w niewoli niemieckiej w Działdowie, skąd jako uczestnik obrony Modlina został zwolniony. W połowie października powrócił do Warszawy, nawiązał kontakt z Władysławem Ludwigiem i poparł jego pomysł utworzenia organizacji wojskowej.
Należał do zbrojnego podziemia niemalże od początku wojny (koniec października 1939).
Uczestnik powstania warszawskiego – dowódca harcerskiego batalionu „Wigry”. Od 18 sierpnia 1944 – kapitan. Ranny podczas walkEwa Konopacka, Kronika rodu Konopackich, Drukarnia Wyd. „Bernardinum” w Pelplinie, 1994. , s. 115–118..
Po powstaniu w niewoli jenieckiej. Do maja 1945 roku przetrzymywany był w kilku niemieckich oflagach. Później znalazł się w Wojsku Polskim we Włoszech i Wielkiej Brytanii. Do Polski powrócił w 1948 roku. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 131-4-24).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych
Upamiętnienie W 1995 roku na budynku przy ul.