Zasady działania thumb|Stanowisko do dziurkowania kart Kodowanie informacji: na prostokątnej, papierowej karcie kolejne pozycje są albo przedziurkowane albo pozostawione nienaruszone; każda pozycja na karcie reprezentuje pojedynczy bit informacji; każda kolumna reprezentuje jeden znak; w kolumnie znajduje się 12 pozycji; w formacie firmy IBM kolumn było 80, można zatem było zakodować na niej 80 znaków. Pojedyncza dziurka w kolumnie służyła do kodowania cyfr, dwie do kodowania liter alfabetu (wielkie litery), trzy do użycia znaków specjalnych. Od 1964 r. dopuszczono stosowanie nawet 6 dziurek w kolumnie.
Karty były dziurkowane za pomocą maszyny nazywanej dziurkarką, następnie weryfikowano poprawność przy pomocy sprawdzarki (początkowo robił to człowiek). Dopiero potem karty wkładano do czytnika kart, który był jednym z peryferyjnych urządzeń wejścia do komputera. Wszystkie te działania wymagały nadzoru, bądź współpracy człowieka, operatora maszyny. Karty miały, w celu zapobieżenia przypadkom nieprawidłowego („do góry nogami” lub „na lewą stronę”) umieszczenia w czytniku, obcięty narożnik – np. górny lewy;