Rozkochany w architekturze zakopiańskiej, przywiózł nawet spod Tatr domek i postawił go w parku dworskim. Tutaj zastała go I wojna światowa. Jako wrogiego Rosji obywatela austriackiego aresztowano go i internowano wraz z żoną w głębi Rosji. We wrześniu 1914 Makuszyńscy wyjechali do Kostromy. Dzięki staraniom szwagra, Michała Bażeńskiego, a także pomocy aktorów Stanisławy Wysockiej i Juliusza Osterwy, zwolniono ich z internowania i pozwolono w 1915 zamieszkać w Kijowie, gdzie pisarz został prezesem Związku Literatów i Dziennikarzy Polskich oraz kierownikiem literackim Teatru Polskiego.
mały|Dyplom przyznania 5 listopada 1935 Złotego Wawrzynu Akademickiego Polskiej Akademii Literatury Kornelowi Makuszyńskiemu|alt=Dyplom przyznania 5 listopada 1935 Złotego Wawrzynu Akademickiego Polskiej Akademii Literatury Kornelowi Makuszyńskiemu mały|Karykatura Makuszyńskiego autorstwa Kazimierza Sichulskiego mały|Karykatura Makuszyńskiego autorstwa Kazimierza Sichulskiego, 1911 mały|Maska pośmiertna Kornela Makuszyńskiego mały|Grób Kornela Makuszyńskiego na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem mały|Tablica pamiątkowa przy ul. Grottgera 9A w Warszawie Po zakończeniu wojny w 1918 Makuszyńscy zamieszkali w Warszawie. Kilka miesięcy w roku spędzali w Zakopanem. Właśnie w stolicy bardzo dynamicznie rozwinęła się literacka kariera Kornela.