Zasiedlili oni większość doliny Dźwiny, przez co Liwowie ze wschodu i z zachodu zostali od siebie oddzieleni.
Z powodu narastającego oporu plemion łotewskich zakon kawalerów mieczowych (zwany też zakonem liwońskim) zaczął szukać wsparcia w sąsiednim państwie, stworzonym na terenie Prus przez Krzyżaków, którzy wykorzystując doświadczenie z krucjat, nawrócili pogańskich Prusów i zaczęli budować państwo zagrażające sąsiadom, podzielonej Polsce i pogańskiej jeszcze Litwie. W 1237 roku zakon krzyżacki wchłonął zakon kawalerów mieczowych tworząc inflancką gałąź zakonu o pewnej autonomii. Rycerze niemieccy ostatecznie podporządkowali sobie Kurów w 1267 roku, a Semigalów w 1290 roku. Od tego czasu tereny obecnej Łotwy były we władaniu Niemców aż do XVI wieku. Jedynie kilka miast, w tym Ryga, zachowały częściową niezależność.
thumb|350px|Tereny Łotwy zamieszkane przez Liwów (kolor zielony)