Być może odzwierciedlając tę opowieść, rzymski poeta Owidiusz w swoich Metamorfozach pisze o Minerwie odwiedzającej Muzy na górze Helikon. W czasach hellenistycznych wokół Helikonu i twórczości Hezjoda istniał kult odprawiany w Dolinie Muz, żyznej dolinie w pobliżu Tespiów i Askry. Miejsce to odwiedził Pauzaniasz w II wieku n.e., który zbadał święty gaj przy źródle Aganippe i pozostawił opis jego ówczesnego wyglądu. Zobaczył wizerunki Eufeme , piastunki Muz i legendarnego poety Linusa „w małej skale, która została wykuta w kształt jaskini”. W temenos znajdowały się posągi Apollina i Dionizosa oraz słynnych poetów. Poetycki obraz Helikonu, ustanowiony przez rzymskich poetów, stał się ponownie symbolem inspiracji kulturowej wraz z renesansem i jest często przywoływany w poezji. Węgierski kompozytor Leó Festetics (1800–1884) organizował „bale helikonowe” w swoim pałacu Festeticsów w pobliżu Keszthely, nazywając również założoną przez siebie bibliotekę Biblioteką Helikonu. Z kolei John Milton w Raju Utraconym na początku (wers 15) wiersza odnosi się do góry Helikon jako do „góry aońskiej”. Torquato Tasso odnosi się do „Elicony” w drugim wersecie „Gerusalemme Liberata”.
Kategoria:Geografia mitologii greckiej Kategoria:Góry Grecji