Podgatunki Część autorów wyróżnia trzy podgatunki F. arctica: F. arctica naumanni Norton, 1901 – północno-wschodnia Kanada oraz północno-zachodnia i wschodnia Grenlandia do Jan Mayen, Spitsbergenu i północnej Nowej Ziemi. F. arctica arctica (Linnaeus, 1758) – południowo-wschodnia Ziemia Baffina i Zatoka Hudsona na południe do stanu Maine oraz na wschód przez południowo-zachodnią i południową Grenlandię i Islandię po Wyspę Niedźwiedzią, środkową i północną Norwegię, Półwysep Kolski i południową Nową Ziemię. F. arctica grabae (C.L. Brehm, 1831) – Wyspy Owcze, południowa Norwegia i południowo-zachodnia Szwecja na południe przez Wyspy Brytyjskie po Wyspy Normandzkie i północno-zachodnią Francję. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorzy AviList uznają różnice między nimi za mające charakter klinalny i klasyfikują F. arctica jako gatunek monotypowy.

Status zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody maskonur od 2015 roku jest uznawany za gatunek narażony (VU – Vulnerable);