W „Botanice szkolnej dla klas wyższych” Józefa Rostafińskiego z 1886 roku sierpik (łac. drepanium, niem. Sichel) opisuje kwiatostan o ulistnieniu skrętoległym, dwuszeregowym, w którym z pierwszej szypułki druga wychodzi po prawej stronie, trzecia z drugiej z tej samej strony i tak kolejno wszystkie zwracają się w tę samą stronę głównego pędu w jednej płaszczyźnie, tworząc kwiatostan płaski.
W artykule opublikowanym w „Rozprawach Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Akademii Umiejętności” z 1914 roku sierpik (drepanium) opisany był jako typ grzbietobrzusznej wierzchotki jednoramiennej.
W podręczniku akademickim do botaniki Zygmunta Wóycickiego z 1924 roku sierpik (drepanium) jest podany jako jedna z odmian wierzchotki jednodzielnej.
Przykłady Sierpiki występują u niektórych gatunków z rodzaju sit, wyodrębnianych do sekcji Caespitosi i Tenageia.
Przypisy
Kategoria:Kwiatostan