Charakterystyka thumb|290px|Buster Keaton w filmie Steamboat Bill, Jr. (1928) Wczesne formy burleski filmowej wzorowały się na strukturze wymienionych wcześniej form scenicznych i drukowanych, stanowiły bowiem zbiór niepowiązanych fabularnie scenek. Tego rodzaju komedia filmowa nie korzystała przy tym z tradycji mieszczańskiego teatru komediowego, a raczej z dorobku komików, którym zwyczajowe reguły teatralne (np. zakaz burzenia „czwartej ściany”) były obce. Tradycja teatralna ukształtowała typ gry opartej na wyolbrzymieniu jakiejś cechy odgrywanej postaci (np. roztargnienia). Ten typ gry przeniknął w na początku XX w. do komedii Cecila B. DeMille’a, w latach 20. do flapper comedies z Clarą Bow i sophisticated comedies Ernsta Lubitscha, a w latach 30. do gatunku screwball comedy.
Wywodzący się z popularnych widowisk komicy burleski stanowili jednak konkurencyjną tradycję wobec teatru komediowego. Burleska filmowa chętnie parodiowała gatunki kultury wysokiej oraz adaptujące ją przedsięwzięcia w rodzaju Film d’art. W burlesce gagi były względnie niezależne od opowiadanej historii. Gatunek ten nie mógł posłużyć się humorem słownym, korzystał więc z rozmaitych form wizualnego komizmu „fizycznego”, czerpiąc z tradycji musicalu, commedii dell’arte oraz cyrku.