Wojna o sukcesję austriacką Występując jako sojusznik Austrii, którego celem jest zabezpieczenie ziem dla Marii Teresy, w grudniu 1740 wojska pruskie przekroczyły granicę, zajmując do końca stycznia 1741 niemal cały austriacki Śląsk, będący wówczas jedną z najbardziej rozwiniętych prowincji Korony Czeskiej. Zabiegi Fryderyka, by Maria Teresa uznała zdobycie Śląska bez wojny, nie powiodły się i w grudniu 1740 r. rozpoczęły się działania wojenne – tzw. wojny śląskie. W marcu 1741 podczas podróży Fryderyka z kilkoma towarzyszami do Nysy został spostrzeżony przez austriacki patrol w okolicy Prudnika. Uratował go młynarz z pobliskiej Moszczanki, który ukrył go za wielkim kołem młyńskim. Pierwszym zwycięstwem pruskim była bitwa pod Małujowicami (niem. Mollwitz) 10 kwietnia 1741. Król, osobiście kierujący armią, dał się zaskoczyć kawalerii austriackiej. Mimo ucieczki Fryderyka Prusacy zwyciężyli, głównie dzięki sprawności armii pruskiej i dowodzeniu feldmarszałka Kurta von Schwerina.
thumb|upright|left|Gwardia przyboczna Fryderyka II 11 czerwca i 28 lipca 1742 podpisano traktaty pokojowe z Austrią. Prawie cały Śląsk i ziemia kłodzka pozostały pod władzą Prus.