Młodociane samce mają czerwony wąs, samice – czarny.
Język i dziób Język dzięcioła zielonego jest bardzo długi – osiąga do 14 cm długości i 4 mm szerokości. Jest bardzo ruchliwy, lepki i zakończony zrogowaciałym i pokrytym szczecinkami czubkiem. Taka budowa języka jest adaptacją do żywienia się mrówkami i ich larwami wydobywanymi ze szczelin i korytarzy.
Wyciągnięty kleisty język sięga nawet na 10 cm poza koniec dzioba (podobnie jak u dzięcioła zielonosiwego), jest od tego dzioba czterokrotnie dłuższy. Język w spoczynku jest owinięty wokół czaszki i dochodzi aż do jamy nosowej. Dziób jest dłutowaty, podobny do dziobów innych dzięciołów.
Głos Głos godowy to głośne, podobne do śmiechu (opadający chichot), melodyjne pogwizdywanie „kluji-kluji-kluji”. Tony są równej wysokości, nieznacznie przyspieszają, ale nie słabną na końcu. Głos ten wydawany jest na lęgowisku głównie o świcie (rzadziej w pozostałych porach dnia). Samica odzywa się nieco łagodniej. W locie przeraźliwe „kykykyk”. Rzadko bębni, serią krótką (ok. 1,5 sekundy), słabą i nierówną.
Zachowanie Ptak osiadły. Często przebywa na ziemi. Lata nisko i szybko;