Ormianie zamieszkiwali wschodnią Anatolię ze skupiskami w Cylicji oraz rejony miast Erzurum, Wan i Kars. Wielu osiedliło się w Stambule, Trabzonie, Ankarze, Izmirze. Stopniowo w rejony zajmowane pierwotnie przez Ormian zaczęli napływać Turcy oraz Kurdowie. Takie migracje były popierane przez państwo, chcące zmniejszyć tym samym liczebność Ormian na wschodzie i Greków na zachodzie imperium.
Tak zwana Armenia Zachodnia w Imperium Osmańskim była zorganizowana w sześć wilajetów: Erzurum, Wan, Bitlis, Diyarbakır, Elazığ oraz Sivas.
Pierwsze masakry
thumb|upright|Karykatura z 1895 r., kiedy świat po raz pierwszy usłyszał o masakrach Ormian. Kobieta z napisem „Armienia” na kolanach błaga Johna Bulla, który ściska worek z napisem „angielskie interesy na wschodzie”. Do kobiety zbliża się Turek, który za chwilę ją zasztyletuje. Anglik widzi to, ale nie zamierza reagować thumb|upright|left|Karykatura francuska z końca XIX wieku przedstawiająca sułtana Abdülhamida II jako rzeźnika W 1890 roku na terenie Imperium Osmańskiego, głównie w podbitej przez Turków Armenii Zachodniej, mieszkało ponad 2,6 mln Ormian. Podobnie jak chrześcijańskie narody bałkańskie, tureccy Ormianie, widząc słabość imperium w obliczu rosyjskich planów przejęcia Konstantynopola, żądali autonomii.