Awansowany na generała brygady ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 8. lokatą w korpusie generałów.
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził rezerwową 41 Dywizją Piechoty, po czym improwizowaną grupą bojową złożoną z 33 Dywizji Piechoty i 41 Dywizji Piechoty. Po klęsce w niewoli niemieckiej (Oflag VII A Murnau), po wojnie na emigracji we Francji. Był Dyrektorem Domu Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val. Zmarł 14 lutego 1979 roku w Créteil.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2147 (13 kwietnia 1921) Krzyż Niepodległości (25 lipca 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1935) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych (czterokrotnie, po raz pierwszy w 1921) Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Brązowy Medal za Długoletnią Służbę Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936) Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii (Rumunia) Krzyż Oficerski Orderu Białego Orła (Serbia) Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja, 1921) Medal Zwycięstwa