Z początku szlaki turystyczne malowano cynobrem (czerwony minerał – siarczek rtęci). Było to podyktowane bardzo dużą trwałością tak powstałych znaków. Miały one postać pojedynczego czerwonego paska. Później dla lepszej widoczności znaku zaczęto dodawać drugi pasek biały, co jednak upowszechniło się dopiero po 1914 roku. Pierwszą szczegółową instrukcję znakowania szlaków zaproponował w roku 1924 Feliks Rapf. W niej już znalazł się znak szlaku pieszego znany w Polsce dzisiaj – dwa białe paski z kolorowym w środku (pięć kolorów do wyboru; po raz pierwszy uczyniło tak Beskidenverein w 1897 w rejonie Babiej Góry).
Mimo to na międzywojennych mapach topograficznych WIG-u widnieje sześć kolorów szlaków: C – czerwony N – niebieski Z – zielony Ż – żółty S – czarny (sadza) B – białypatrz np. mapa rejonu Bochni: https://archive.ph/20151213131144/http://www.mapywig.org/m/WIG_maps/series/100K/P49_S31_BOCHNIA.jpg.