Jak pisał na ten temat Białostocki: “Jest to sztuka zaskakująca, ostra, rezygnująca z piękna, świadomie niszcząca naturę i zastępująca ją ładem dzieła sztuki, ale przy zachowaniu jakby śladów zniszczenia, jakiemu rzeczywistość podlegała” (Białostocki, s. 668).
Kompozycja z asem treflowym Georges Braque (1913).
Cztery etapy kubizmu Prekubizm Nurt w sztuce charakteryzujący się odejściem od naturalnej budowy ciała ludzkiego, pojawiają się bryłowatość, martwa natura w krajobrazie oraz zmiany perspektywy (np. „Portret Gertrudy Stein” Picassa z 1906).
Kubizm analityczny Trwał w latach 1907–1912. Jego cechy główne, pozwalające na łatwe odróżnienie od innych odmian kierunku, to monochromatyczna paleta, ograniczona do czerni, brązów, szarości. Pojawiające się na płótnach formy są sztywne, geometryczne. Obiekty wydają się być rozbite na pryzmatyczne fragmenty, złożone na powrót niezgodnie z ich wcześniejszą pozycją, ale widzeniem artysty. Dla odmiany kompozycję cechowały delikatność i zawiłość.