Aluzje i nawiązania do Eneidy często występują w poezji europejskiej w przeciągu ostatnich dwóch tysięcy lat.
Osobliwe odwołanie do Eneidy znajduje się w autografie III części Dziadów Adama Mickiewicza. Przy opisie zupy znajduje się tam taki passusA. Mickiewicz, Pisma, t. 3, Lipsk 1862, s. 116, http://books.google.pl/books?id=k4kAAAAAcAAJ: Przez pół roku kapuśniak, przez pół roku krupnik, W których nie było widać listka ani krupy; Wspomniałbyś Eneidy księgę jedenastą: Apparent rari nantes in gurgite vasto
Zacytowany wers łaciński istotnie pochodzi z Eneidy, jednak nie z księgi XI, lecz pierwszej (jest to wers 118 tej księgi), co Mickiewicz zlekceważył ze względu na rym. W przekładzie Tadeusza Karyłowskiego wers ów brzmi Wynurzą się nieliczni nad wielkich wód toniePubliusz Wergiliusz Maro, Eneida, Wrocław 2004, s. 11..
Istnieje również żartobliwa trawestacja Eneidy autorstwa ukraińskiego poety Iwana Kotlarewskiego, przedstawiająca Eneasza jako wesołego kozaka.