Po wojnie Ruhnu była stopniowo zasiedlana przez etnicznych Estończyków, aczkolwiek ZSRR utrzymywało na wyspie garnizon wojskowy. Po odzyskaniu niepodległości przez Estonię w 1991 Ruhnu stała się jej najmniejszą gminą.

Atrakcje turystyczne Do głównych atrakcji wyspy należą drewniany kościół z 1644 roku oraz unikatowa, metalowa latarnia morska z 1877. Izolacja wyspy była przyczyną wykształcenia odrębnej kultury, zwyczajów oraz gwary jej mieszkańców.

Komunikacja Na wyspę można się dostać regularnymi połączeniami lotniczymi i promowymi z Parnawy lub z Kuressaare.

Linki zewnętrzne Oficjalna strona wyspy

Kategoria:Wyspy Estonii na Morzu Bałtyckim