Nad pałacem i nowożeńcami swoje błogosławieństwa wypowiadają Tytania i Oberon, a Puk prosi widzów o oklaski dla tego sennego marzenia.
Analiza
Źródła komedii Sen nocy letniej nie posiada jednolitego źródła fabuły. Szekspir korzystał przy pisaniu tej komedii z wielu wątków i elementów. Zmiana dokonana przez Puka w stosunku do kochanków pochodzi z komedii włoskiej i była już wcześniej wykorzystana przez autora w Dwóch panach z Werony. Kwiatek, którym posługuje się Puk pełni tę samą rolę, co zbłąkana strzała z łuku Amora, motyw wielokrotnie powracający w literaturze.
Wątek Tezeusza i królowej Amazonek Hipolity zaczerpnął Szekspir z poezji Chaucera, ze znajdującej się w Opowieściach kanterberyjskich Opowieści rycerza. Drugim źródłem do tego wątku są Żywoty równoległe Plutarcha, przetłumaczone na angielski przez Thomasa Northa w 1579 roku.
Postać Puka pochodzi z wierzeń ludowych hrabstwa Warwickshire, w którym Szekspir spędził młodość. Postać ta występuje w wierzeniach germańskich Anglów i Sasów, jak i ludów celtyckich zamieszkujących Wielką Brytanię. Oberon został po raz pierwszy przedstawiony jako król elfów w sztuce Roberta Greene’a Jakub I (1591).