Linia Maginota podzielona była na trzy główne strefy i rejony niezależne: Metz (rejon północny) – rozciągał się na długości około 120 km i szerokości około 20 km – miał za zadanie osłaniać francuski rejon przemysłowy w Lotaryngii oraz potencjalne kierunki przemieszczania się wojsk nieprzyjaciela wzdłuż dolin rzek Nied i Mozela, Lauter (odcinek środkowy między miejscowościami Rohrbach i Haugenau) – strzegł granicy na odcinku o długości około 80 km (znajdujący się w Alzacji) i szerokości około 15 km z rozbudowanym systemem zapór przeciwczołgowych i przeciwpiechotnych, Belfort (rejon południowy) – strzegł szlaku komunikacyjnego między Jurą a Wogezami – miejsce to nazywano Bramą Belfortu lub Bramą Burgundzką, Niezależne rejony umocnione Colmar i Strasbourg – rozlokowane były po lewej stronie Renu, w odległości około 2–4 km w pasie o długości około 70 km, składającym się z trzech linii fortyfikacji oraz kanałów Marna-Ren i Rodan-Ren; oraz tak zwaną strefę zaporową Sarre.
Wykorzystanie bojowe thumb|Żołnierze francuscy w fortyfikacjach Linii Maginota