Linia Maginota (, wym. ) – nazwa stosowana na określenie francuskich fortyfikacji zbudowanych w latach 1929–1934, a następnie wzmacnianych do 1939 na wschodnich granicach państwa. Przeważnie, mówiąc o „Linii Maginota”, ma się na myśli najsłynniejsze umocnienia – na granicach z Niemcami i Luksemburgiem.
Fortyfikacje francuskie tego okresu, zbiorczo nazywane zazwyczaj Linią Maginota, dzielą się na: Właściwą Linię Maginota – fortyfikacje na granicy z Niemcami i Luksemburgiem, Linię Obrony Renu, Nowe Fronty (w tym tak zwane Przedłużenie Linii Maginota) – fortyfikacje na granicy z Belgią, Małą Linię Maginota – fortyfikacje na granicy z Włochami.
Geneza
Doświadczenia z niezwykle krwawych walk na froncie zachodnim podczas I wojny światowej wpłynęły na wykształcenie się nowej, defensywnej francuskiej doktryny wojennej. Chęć uniknięcia w przyszłym konflikcie konieczności toczenia wojny pozycyjnej na pozycjach polowych sprawiła, iż generalicja wysuwała potrzebę przygotowania silnych fortyfikacji stałych jako osłony kraju i dla przygotowania rozstrzygającej ofensywy. Projekt umocnień powstał w czasie prac Komisji Organizacyjnej do spraw Rejonów Umocnionych CORF (Commission d’organisation des régions fortifiées), którą nadzorował minister wojny Francji Paul Painlevé.