W ramach projektu zbudowano dwa prototypy.
Ryan X-13 Vertijet był samolotem w konfiguracji bezogonowego górnopłatu, z kadłubem o długości 7,14 m, mieszczącym jednoosobowy kokpit z przechylanym fotelem pilota i turboodrzutowy silnik Rolls-Royce Avon o ciągu 45 kN. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 6,4 metra. Na dziobie maszyny zainstalowano hak, a pod kadłubem – podpórkę w postaci metalowej nogi, zapewniającej odpowiedni dystans od platformy lądowania. Maszyna lądowała na specjalnej platformie, która była wyposażona w zaczep z liną służącą do zawieszania X-13. Po zakończeniu procedury lądowania platforma była obracana do pozycji horyzontalnej, co umożliwiało transportowanie samolotu. Sterowanie maszyną podczas zawisu odbywało się przy pomocy wektorowanego ciągu silnika głównego, a obroty wokół osi pionowej umożliwiały zainstalowane na końcach skrzydeł dysze.