Już w początkowym okresie kariery posiadał liczne beneficja kościelne. W 1460 był kanonikiem krakowskim, w 1461 wiódł spór o prebendę 11000 dziewic w Kowalu. W sierpniu 1463 był już kantorem katedry włocławskiej. W 1464 instalowany na kanonikacie gnieźnieńskim starał się o kanonikat w kapitule kolegiackiej łęczyckiej. Rok później toczył długotrwały spór o kanonikat gnieźnieński po Mikołaju z Czechla z kilkoma duchownymi, min. z Jakubem z Sienna, Wincentym Kiełbasą. Echa tego sporu pojawiały się w latach 1467-1469. W 1465 był kanonikiem płockim, a od 1465 scholastykiem krakowskim. W 1466 jako kantor włocławski prosił Stolicę Apostolską o archidiakonat gnieźnieński i dziekanię łęczycką, które stracił Jan Pieniążek, karnie usuniętym z archidiakonii gnieźnieńskiej za zabójstwo. Papież przychylił się do prośby, Andrzej Oporowski zobowiązał się 14 lutego 1466 zapłacić annatę za dziekanię łęczycką i z tą godnością został odnotowany 11 czerwca 1467. W czerwcu 1466 zamienił kantorię włocławską na kanonikat w tamtejszej kapitule z Janem Górskim. Był również archidiakonem kaliskim. W 1470 procesował się z Mikołajem z Księża o prepozyturę kruszwicką, którą posiadał.