Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: P. k. krameri (Scopoli, 1769) – aleksandretta obrożna – południowa Mauretania, Senegal i Gwinea na wschód po południowy Sudan, Sudan Południowy i północną Ugandę P. k. parvirostris (Souancé, 1856) – wschodnio-centralny Sudan, północna Etiopia, Erytrea i Dżibuti P. k. borealis (Neumann, 1915) – północno-wschodni Afganistan oraz północny i wschodni Pakistan na wschód do północnych Indii, Nepalu i Bangladeszu po Mjanmę i prawdopodobnie południowe Chiny (skrajnie zachodni Junnan) P. k. manillensis (Bechstein, 1800) – aleksandretta indyjska – Indie na południe od równoleżnika 20°N oraz Sri Lanka
Introdukcja BirdLife International wskazuje wiele miejsc introdukcji. W latach 50. XX w. ptaki tego gatunku wprowadzono do środowiska w szkole rolniczej Mikwe Jisra’el w pobliżu Tel Awiwu w Izraelu. Od tego czasu gatunek stał się inwazyjnym dla tego kraju. Prócz tego w Azji aleksandrettę obrożną wprowadzono do wielu miejsc w Iranie, do wszystkich państw Półwyspu Arabskiego i Japonii. W Australii ptaki można spotkać w okolicy Perth, Adelaidy, Melbourne, Sydney i na południe od Brisbane. W Afryce prócz naturalnego zasięgu P. krameri występuje w Południowej Afryce, Suazi, Lesotho, na Mauritiusie (introdukowana około 1886) i w Egipcie.