2 rozciągał to zobowiązanie także na inną niż agresja akcję europejskiego państwa, która by pośrednio lub bezpośrednio wyraźnie zagroziła niepodległości (independence) jednej ze stron do tego stopnia, ze jej odparcie uznałaby ta strona za konieczne przy użyciu sił zbrojnych. Dotyczyło to również działań wojennych w stosunku do jednego z państw europejskich na skutek akcji tego ostatniego, zagrażającej niepodległości lub neutralności jednego z trzecich państw europejskich w ten sposób, że stanowiłaby wyraźną groźbę dla bezpieczeństwa którejś strony sojuszu. Art. 6 nakazywał by obie strony powiadamiały się wzajemnie o zamiarach zawarcia z państwem trzecim przymierza przeciw agresji, gwarantując, że umowy te nie mogą ograniczyć obowiązków wynikających z układu, ani umniejszyć praw drugiej z umawiających się stron. Art. 7 zabraniał zawarcia separatystycznego pokoju lub rozejmu. Szczegółową interpretację i wynikające z niej ograniczenia zawierała tajna część układu.