Perret nazwał tę pracę próbą "estetycznego żelbetu".
Dalsze prace Perreta wykazują coraz lepsze opanowanie nowego tworzywa – żelazobetonu i przynoszą takie rozwiązania, jak Théâtre des Champs Élysées w Paryżu (1913). Jest to pierwsze większe dzieło architektoniczne wykonane całkowicie w konstrukcji żelbetowej. Pola uwidocznionego na zewnątrz szkieletu wypełnione są białymi, marmurowymi płaskorzeźbami Antoine'a Bourdelle'a.
Dla drugiego okresu twórczości Perreta charakterystyczne są przede wszystkim dwa kościoły – w Le Raincy (1922–1923) i w Montmagny (1924–1925) koło Paryża, w których logicznie pomyślana konstrukcyjna oraz prześwietlona koronka witrażowych ścian stanowią szczytowe osiągnięcie konstruktywistycznej koncepcji Perreta. Od tego momentu Perret stał się klasykiem pod każdym względem. W operowaniu szkieletową konstrukcją sięgał on do wielkich tradycji francuskiej szkoły architektonicznej, interpretując myśl architektoniczną zgodnie z potrzebami nowych czasów. Wykonany w 1934 r. tym systemem budynek muzealny pod nazwą Garde du Meubles w Paryżu jest jedną z najlepszych jego prac. Wybudowane w 1937 r. Musée des Travaux Publics w Paryżu o wyraźnych tendencjach uniezależnienia od płaszczyzn ścian zamykających wnętrze należy do najpoważniejszych osiągnięć plastycznych.