Szkoła stanowić miała przeciwwagę dla uniwersyteckich wydziałów prawa, w związku z niewielkim zaufaniem władz komunistycznych (m.in. w resorcie sprawiedliwości) wobec przedwojennych wykładowców. W latach 1950-1952 trwał spór między resortami sprawiedliwości i szkolnictwa wyższego o charakter nauczania i potrzebę istnienia szkoły, który dotyczył m.in. kwestii zrównania wartości dyplomu w Duraczówce z dyplomem ukończenia uniwersyteckich studiów I stopnia.
W roku akademickim 1950/1951 Wyższa Szkoła Prawnicza prowadziła nauczanie w trybie zaocznym. Wobec problemów z organizacją tego toku nauczania, całą administrację toku zaocznego (wraz ze studentami) przeniesiono na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
W latach 1948–1950 dyrektorem Centralnej Szkoły Prawniczej im. T. Duracza w Warszawie był Igor Andrejew. W latach 1950-1951 funkcję tę (od połowy 1950 r. w randze rektora) pełnił Marian Muszkat, zaś od 1951 r.