1603–1605 Trevano rozbudował dla króla pałac w podkrakowskim Łobzowie, gdzie wzniósł piętrowe, reprezentacyjne skrzydło południowe, które wówczas architektonicznie i funkcjonalnie połączono ze starszymi zabudowaniami. W południowo-wschodnim narożniku pałacu zbudowano dwubiegową, tunelową klatkę schodową z obszernym podestem, nawiązującą do wawelskich schodów Senatorskich. Dzięki nowej, zewnętrznej, kamieniarce ujednolicono wszystkie elewacje budynku, a w jego wnętrzach umieszczono wczesnobarokowe portale i posadzki. W r. 1607 po raz pierwszy został wymieniony jako «S.R.M. servitor» oraz «S.R.M. fabricarum praefectus», co wskazuje, że będąc już wtedy serwitorem pełnił funkcję przełożonego wszystkich budów królewskich (przynajmniej w Krakowie). Razem z muratorem Janem Chrzcicielem Petrinim zawarł 4 maja 1608 z ksienią Dorotą Kątską umowę na odbudowę i rozbudowę zespołu klasztornego norbertanek na Zwierzyńcu pod Krakowem, jednak już w następnym roku prace w konwencie wstrzymano, a ukończono je dopiero w r. 1610. Trevano był najpewniej projektodawcą, wzniesionego wówczas skrzydła przy drugim wirydarzu klasztornym, w którym ulokowano refektarz, a na piętrze cele zakonne. W tym samym czasie architekt przejął budowę kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Krakowie.