Pochodzące od nich terminy to np.: selenologia, selenofizyka (fizyka księżycowa), selenodezja (geodezja księżycowa – termin ukuty w 1967 roku w związku z licznymi misjami księżycowymi), selenografia (geografia księżycowa), selenonautyka (astronautyka księżycowa), Selenita (domniemany mieszkaniec Księżyca); od drugiego z imion pochodzą: lunochemia, lunacja, lunarny oraz łunochod.
Położenie na powierzchni Księżyca określa się za pomocą współrzędnych selenograficznych.
Powierzchnia Księżyca
Dwie strony Księżyca Księżyc znajduje się w synchronicznej rotacji, co oznacza, że jego okres obrotu wokół osi jest równy okresowi orbitalnemu. Księżyc obraca się wokół osi, której biegun północny ma współrzędne astronomiczne , . Wskutek takiego obrotu Księżyc zwraca się stale do Ziemi jedną stroną – przez cały czas z Ziemi widoczna jest tylko jedna jego półkula, podczas gdy druga półkula jest stale odwrócona od Ziemi. We wczesnej historii ziemskiego satelity tempo jego rotacji spadło i zostało zatrzymane na obecnym poziomie wskutek procesów działania sił pływowych.