Historia Sytuacja przed powstaniem dworca thumb|left|Frankfurt (Main) Hauptbahnhof, fasada w czasie Luminale w 2004 Zanim powstał dworzec Główny, we Frankfurcie nad Menem istniały trzy tzw. Dworce Zachodnie, zajmujące teren na zachód od Gallusanlage, a zatem w miejscu obecnej Dzielnicy Dworcowej. Były to: – należący do Taunusbahn, otwarty w 1839, z którego wyjeżdżały pociągi do Wiesbaden; – należący do , otwarty w 1848, z którego prowadziła linia do Heidelbergu; – należący do , otwarty w 1852, z którego odjeżdżały pociągi do Kassel.
Ponadto od zachodu prowadziła do miasta linia , która korzystała z i kończyła bieg na dworcu Fahrtor przy .
Plany Wraz ze wzrostem ruchu pasażerskiego w końcu XIX wieku dworce zachodnie stały się przestarzałe. Dalszy problem stanowił brak połączeń do Hanauer Bahnhof oraz Südbahnhof. Po aneksji Frankfurtu przez Prusy w 1866 powstały pierwsze konkretne plany budowy centralnego dworca. Tak jak dotychczasowe dworce zachodnie miał być to dworzec czołowy. Początkowo myślano o wielkim dworcu z 34 krawędziami peronowymi, jednak wkrótce zdecydowano się na okrojenie planów do 18 torów pasażerskich. Proponowano umieszczenie odprawy poczty oraz towarów w podziemiu dworca, zaś pociągi lokalne miały odjeżdżać z torów poza halą dworcową.