Przykładowo: reakcja syntezy jądra helu-3 z jąder deuteru i wodoru (jedna z reakcji zachodzących na Słońcu):
Zamiast korzystania z pełnego równania, jak pokazano powyżej, w wielu sytuacjach do opisu używa się bardziej skrótowego zapisu reakcji jądrowych w formie A(b,c)D, co jest równoznaczne równaniu A + b → c + D. Dla często występujących w reakcjach jądrowych cząstek stosowane są skróty: n (neutron), p (proton, jądro protu, wodoru-1 – 1H), d (deuteron, jądro deuteru – 2H), t (tryton, jądro trytu – 3H), α (cząstka alfa, jądro 4He), β− (cząstka beta minus, elektron), β+ (cząstka beta plus, pozyton), γ (foton promieniowania gamma) itp. Reakcja przywołana na początku rozdziału może więc być zapisana w postaci:
Ta forma notacji pozwala zapisać całą rodzinę reakcji jądrowych danego typu, np. reakcję strippingu (zdzierania), kiedy to np. deuteron padający na pewne jądro atomowe zostaje „obdarty” z jednego nukleonu, np. neutronu – proton wylatuje jako jeden z produktów reakcji; w skrócie jest to reakcja typu (d,p).