Podobne różnice występują w odniesieniu do składu armii: podczas gdy Peter Green twierdzi, że armia Dariusza składała się w 80 procentach z konnicy, Paul Davis i Bryan Perrett podają, że Dariusz miał co najmniej 200 000 piechoty i zaledwie 45 000 jazdy, oraz 200 rydwanów uzbrojonych w kosy i 15 słoni.
Dariusz, nauczony doświadczeniem spod Issos, postanowił oprzeć się przede wszystkim na kawalerii i wzmocnić swoje lewe skrzydło bardzo silnym zgrupowaniem doborowych oddziałów jazdy baktryjskiej przeciwko dowodzonej (jak zwykle) osobiście przez Aleksandra prawej flance macedońskiej. Poza tym król perski postanowił wykorzystać rydwany i słonie. Taki układ sił podyktowany był z jednej strony faktem, że większość najlepszej piechoty Dariusz utracił wcześniej pod Issos, a poza tym piechota perska nie miała żadnych szans w starciu z macedońską falangą, czy też hoplitami greckimi, o czym dowództwo perskie zdążyło się już przekonać. W centrum wojsk perskich ustawione były oddziały najemników greckich i królewska gwardia konna, a przed linią centrum rydwany i słonie, zaś na skrzydłach jazda pancerna.