I tak opozycjonista John Hamilton Gray połączył swe siły z niedawnym przeciwnikiem, podczas gdy partyjny kolega premiera Albert Smith zasiadł na ławie opozycji. Sytuacja była tak niepewna. Tilley obawiał się braku większości przy ratyfikacji rezolucji. Ostatecznie postanowił rozwiązać parlament i ogłosić nowe wybory. Krótka i bardzo emocjonalna kampania wyborcza, skupiła się wyłącznie wokół kwestii konfederacji. Ku zaskoczeniu Tilleya, wygrali z niewielkim marginesem antykonfederaci pod wodzą Smitha. Nowa grupa skupiała osoby reprezentujące nieraz diametralnie różne poglądy, łączyła ich jedynie niechęć do konfederacji. Wszelkie inne sprawy dzieliły. Ostatecznie rząd Smitha nie zdobył popularności, ani nie zdołał sprawnie kierować dominium. Doszły do tego zmiany w nastawieniu ludności. Agresja fenian na Nowy Brunszwik w kwietniu 1866 otrzeźwiła przeciwników konfederacji i zmieniła równowagę sił. Wobec utraty popularności rządu i zmiany nastrojów gubernator Gordon, wykorzystując swoje uprawnienia rozwiązał radę legislacyjną, zanim ratyfikacja rezolucji quebeckiej została poddana ostatecznemu głosowaniu.