15 grudnia 1989 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji gorzowskiej ze stolicą tytularną Azura. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1990 w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Głównym konsekratorem był Jan Paweł II, zaś współkonsekratorami arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, oraz arcybiskup Myrosław Marusyn, sekretarz Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Esse in Christo (Być w Chrystusie). W diecezji objął urząd wikariusza generalnego, kierował wydziałem nauki katolickiej, zajmującej się m.in. formacją katechetów, a także należał do komisji ds. stałej formacji kapłanów i diecezjalnej komisji synodalnej, rady kapłańskiej oraz rady duszpasterskiej.
23 czerwca 2007 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Diecezję objął kanonicznie 9 lipca 2007. 11 sierpnia 2007 odbył ingres do katedry w Koszalinie, a dzień później do konkatedry w Kołobrzegu. Ze względu na stan zdrowia, m.in. zaburzenia depresyjne po trzykrotnym przebyciu zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2, złożył rezygnację ze sprawowanego urzędu, którą papież Franciszek przyjął 2 lutego 2023.